WAT GEBEURDE,
BIO DESIGN CHALLENGE
Embedded Files
Voor mijn examenwerk van HKU Theatervormgeving heb ik een ontwerp gemaakt voor een immersive installatie gebaseerd op de tekst 'Wat gebeurde,' van Gertrude Stein. Tijdens het afstuderen wilde ik mij verdiepen in duurzaamheid en ecologie en zien hoe dit verweven kan zijn met het vak van een scenograaf. Daarom heb ik mijn afstudeerwerk gekoppeld aan de Bio Design Challenge. Ik ging deze challenge in met de vraag: kan ik een decor maken van biologisch afbreekbaar materiaal?
Ontwerp
Deze installatie is gebaseerd op de theatertekst ‘Wat Gebeurde’ van Gertrude Stein. De tekst heeft een geabstraheerde herkenning in zich. De wrijving die deze herkenning en absurditeit creëert, vormt een droomervaring voor mij. De ontastbaarheid en onmacht die een droom met zich meebrengt, heb ik in mijn installatie tot leven gebracht. De tekst heeft ontzettend veel menselijkheid in zich zonder dat het over een enkele persoon gaat. Het gaat over dingen, gebeurtenissen, acties, emoties en gevoelens. Al deze dingen worden vermenselijkt door de persoonlijkheden die ze krijgen in de tekst. Deze menselijkheid en de alledaagsheid in de tekst zijn iets wat mij aanspreekt. Het draagt een poëzie en sensitiviteit in zich die wij allemaal herkennen. Daartegenover staat de absurditeit, de niet-kloppende benoemingen of situaties. Het voelt haast ongrijpbaar hierdoor. Alsof er een soort cryptische code in zit die je moet ontcijferen. Er zit een deel van onmacht en ongrijpbaarheid in dat we toelaten omdat het je overkomt. Net zoals dat je hebt in een droom. Je bent bijstaander van de situaties en gebeurtenissen die zich afspelen. Dit voel ik ook heel erg in de tekst. Het overkomt me, en ik heb geen andere keus dan het te accepteren. Er zit dus veel leven in de tekst en de cyclus van het leven komt naar voren door de verschillende faces die je gedurende het stuk doorloopt.
Deze installatie is gebaseerd op de theatertekst ‘Wat Gebeurde’ van Gertrude Stein. De tekst heeft een geabstraheerde herkenning in zich. De wrijving die deze herkenning en absurditeit creëert, vormt een droomervaring voor mij. De ontastbaarheid en onmacht die een droom met zich meebrengt, heb ik in mijn installatie tot leven gebracht. De tekst heeft ontzettend veel menselijkheid in zich zonder dat het over een enkele persoon gaat. Het gaat over dingen, gebeurtenissen, acties, emoties en gevoelens. Al deze dingen worden vermenselijkt door de persoonlijkheden die ze krijgen in de tekst. Deze menselijkheid en de alledaagsheid in de tekst zijn iets wat mij aanspreekt. Het draagt een poëzie en sensitiviteit in zich die wij allemaal herkennen. Daartegenover staat de absurditeit, de niet-kloppende benoemingen of situaties. Het voelt haast ongrijpbaar hierdoor. Alsof er een soort cryptische code in zit die je moet ontcijferen. Er zit een deel van onmacht en ongrijpbaarheid in dat we toelaten omdat het je overkomt. Net zoals dat je hebt in een droom. Je bent bijstaander van de situaties en gebeurtenissen die zich afspelen. Dit voel ik ook heel erg in de tekst. Het overkomt me, en ik heb geen andere keus dan het te accepteren. Er zit dus veel leven in de tekst en de cyclus van het leven komt naar voren door de verschillende faces die je gedurende het stuk doorloopt.
De ruimte is een verlaten fabrieksgebouw. Je word met een groep van 10 mensen tegelijkertijd naar binnen gelaten. Je loopt door naar het einde van de ruimte waar de installatie zich bevindt. Er is een hoog plafond, en een gat in de vloer waardoor er een doorkijk is naar de verdieping beneden. Om het droomaspect te verbeelden, wil ik de elementen laten zweven. Het hangt in de lucht, ongrijpbaar. Boven het gat hangt het begin beeld. Dit bestaat uit een tafel, een stoel, een klein tafeltje. Er zijn geen menselijke spelers in deze installatie; de objecten zijn de personages. De tekst wordt gesproken door een audio-opname. Deze klinkt door de hele verdieping. Door de tekst niet vanuit een duidelijke bron te laten komen, probeer ik de dromerigheid te versterken. Alsof het vanuit de ruimte zelf komt. Achter, boven, naast, voor je is. Een insluiting. Per akte verschijnen er elementen die gekoppeld zijn aan het thema uit deze akte. Het verloop van de akte wordt zichtbaar door de beweging van de elementen die naar beneden vallen, zakken of juist omhoogkomen tijdens de aktes. Daarnaast zijn er een soundscape en een lichtplan die de verschillende ritmes en de sfeer van het stuk visualiseren. De eerste akte begint met een spanning, een snelheid en een hardheid die het thema van de defensie reflecteren. Zo heb ik met elke akte gekeken naar een verloop passend aan het thema van de akte. Gedurende het stuk komt er meer rust in het verloop van lichten, geluid en changementen in beeld. Als bezoeker kan je gedurende de voorstelling vrij door de ruimte bewegen, je afstand nemen of rond de installatie bewegen. Door geen vaste kijkrichting aan te nemen, creëer ik meer diepte in het beeld en een diversiteit aan perspectieven. Dit doe ik om zo de abstractie van deze droomwereld en tekst te weergeven. Het is niet eendimensionaal, maar bestaat uit verschillende fragmenten die naast en met elkaar bestaan. De voorstelling duurt ongeveer 30 minuten. Ik heb ervoor gekozen om dit te plaatsen in een verlaten fabriek omdat ik vind dat de verlatenheid van een pand een eigen soort aspect van levendigheid geeft. Of eigenlijk de absentie ervan. Een herinnering eraan. Het weerspiegelt de tekst voor mij op de manier dat het een bepaalde ongrijpbaarheid heeft van die menselijkheid waardoor de ruimte zelf ook deze gekke dubbelheid krijgt van herkenning en vervreemding. Door de grootsheid van zo’n leegstaande ruimte creëer ik juist een intimiteit met de kleinheid van de installatie. Door een lichtplan en soundscape door te trekken in de hele ruimte wordt deze hele ruimte onderdeel van de ervaring. Het materiaal heeft ook een bepaalde abstractie; de herkenning van de objecten is duidelijk. Je ziet een tafel, een stoel, een vis. Maar door de eierschalen abstraheert het. Het lijkt op zand, maar dat is het niet, en ook gruis of gips lijken net niet te passen. Dit zorgt voor surrealisme in het beeld. Ook de symboliek van de eierschalen. De breekbaarheid. Wanneer een object naar beneden valt, breekt het en is het verdwenen. Dit verbeeld de vluchtigheid van een droom. De ongrijpbaarheid.
Onderzoek
In mijn zoektocht naar het ontwikkelen van een biologisch afbreekbaar materiaal ben ik uitgekomen op eierschaalcomposiet. Mijn onderzoek startte vanuit mijn vraag naar ecologische en duurzame ontwikkeling binnen scenografie en makerschap. Het uiteindelijke materiaal dat voortkwam uit dit onderzoek heb ik ingezet als materiaal voor mijn ontwerp. Alle objecten uit mijn ontwerp bestaan volledig uit eierschaalcomposiet. De cyclische aard van de tekst relateert voor mij sterk aan de cyclische aard van het proces en het materiaal.
In mijn zoektocht naar het ontwikkelen van een biologisch afbreekbaar materiaal ben ik uitgekomen op eierschaalcomposiet. Mijn onderzoek startte vanuit mijn vraag naar ecologische en duurzame ontwikkeling binnen scenografie en makerschap. Het uiteindelijke materiaal dat voortkwam uit dit onderzoek heb ik ingezet als materiaal voor mijn ontwerp. Alle objecten uit mijn ontwerp bestaan volledig uit eierschaalcomposiet. De cyclische aard van de tekst relateert voor mij sterk aan de cyclische aard van het proces en het materiaal.
THE MAKING OF
Nieuwschierig naar het Proces van Wat Gebeurde,? Klik op de bovenstaande knop!
Page updated
Google Sites
Report abuse